Фильм Отель «Руанда» (Hotel Rwanda): фото, видео, список актеров vokrug.tv

Из музыки, появившейся в 90-е годы мне очень интересен такой фьюжн rap-ragga-punk-rock

С музыкой у меня складываются особые отношения, чрезвычайно настороженные и подозрительные. Это одна из тех немногих сфер жизни, в которых я очень консервативна. С кино, едой, напитками, живописью, спектаклями, одеждой, людьми, книгами и городами могу знакомиться, как правило, без предубеждений, с готовностью открыться и принять в себя то, что они предлагают. С музыкой такой подход почему-то не работает. Наверное, я не умею воспринимать музыку...

Читать дальше...

Джереми Реннер: «Аарон Кросс — противоположность Борна kinopoisk

Closing Time | Manu Chao

Het klinkt als een vrolijk liedje, maar Manu Chao zingt in “Clandestino” over de pijn van illegale migranten die gevaarlijke tochten ondernemen om in het rijke westen een verborgen en verboden leven te leiden. De verbondenheid die Chao met die mensen voelt heeft ongetwijfeld te maken met dat hij zelf ook een zwervend bestaan leidt, waarbij hij als anarchist liever de armoede opzoekt dan de rijkdom. Chao groeide op in Frankrijk als zoon van Spaanse ouders die gevlucht waren voor het regime van Franco. Hij combineert in zijn muziek een grote hoeveelheid aan stijlen uit alle culturen, en in zijn teksten gebruikt hij vaak meerdere talen door elkaar. Zijn ‘grenzeloosheid’ wordt in deze versie van het nummer “Clandestino” nogmaals benadrukt doordat het wordt uitgevoerd met muzikanten die letterlijk over de hele wereld verspreid zitten. Een ontroerend plaatje.

Источник: Sargasso

Review: St. Vincent at the Corn Exchange

, Among others. In every song, St. Vincent’s voice was faultless, and her guitar solos hypnotising.

What makes St. Vincent so captivating, however, is not her flashy outfits, nor her otherworldly falsetto. It is, rather, her complete and utter 'owning' of the stage. There is something unbelievably empowering about watching a female artist shred a solo on a neon pink guitar while wearing thigh-high stiletto boots and singing “I don’t turn off what turns me on.” It is not difficult to understand why St. Vincent won the Grammy for Best Alternative Album in 2015, and why she was the first female solo artist to do so for twenty years. She is proof that ‘girl power’ figures in the music industry do not necessarily have to be Beyoncé-style sass queens, as amazing as they are. A female artist who is simply incredibly good at what she does, owns her own style, and can straddle a guitar and head-bang even better than her male counterparts, can be just as, if not more, influential.

Источник: Varsity Online

Последние публикации

Разделы